» سخن بزرگان از رادیو پیام / دوازدهم
» سخن بزرگان از رادیو پیام / یازدهم
» سخن بزرگان از رادیو پیام / دهم
» سخن بزرگان از رادیو پیام / نهم
» سخن بزرگان از رادیو پیام / هشت
» سخن بزرگان از رادیو پیام / هفت
» سخن بزرگان از رادیو پیام / شش
» سخن بزرگان از رادیو پیام / پنج
» سخن بزرگان از رادیو پیام / چهار
» سخن بزرگان از رادیو پیام / سه
» سخن بزرگان از رادیو پیام / دو
» سخن بزرگان از رادیو پیام / یک
بیشتر ما فکر میکنیم بستن کفش به عقب اتومبیل عروس و داماد در کشورهای غربی نوعی شوخی و شیطنت است. اما این شوخی عملاً از مراسمی باستانی اقتباس شده که پیروان و علاقه مندان امروزی آن، معنی حقیقیاش را از یاد بردهاند. پیش از استفاده گسترده از اتومبیل، شرکتکنندگان در میهمانی، به سوی عروس و داماد که در حال ترک مراسم بودند، کفش پرتاب میکردند. گرچه ممکن است آغاز چنین رفتاری را به مصریان نسبت بدهند، اما پاسخ به این نکته نخستین بار در تورات و در رسوم یهودیان ثبت شده است. یهودیان لنگه کفش را نماد مالکیت میدانستند و تصرف یا تسلط بر مال یا افراد را با آن مشخص می کردند. هر فروشنده یهودی به جای مهر یا امضا کردن قرارداد، در برابر چشمان شاهدان، لنگه کفش خود را بیرون میآورد و با دادن آن به خریدار موافقت خود را در معامله اعلام میکرد. در آن هنگام برای نشان دادن تملک یک قطعه زمین، روی آن کفش میگذاشتند. به علاوه پرتاب کفش، به معنای چشمپوشی و ترک علاقه نیز بود. در تورات آمده است که: کفشم را به سوی آدم میاندازم یعنی آدم دیگر تحت حمایت نیست. در روزگاری که تورات از آن حرف میزند، زنان شکلی - نه چندان گ...
نظرات
ارسال یک نظر